Gedichten

Denkend aan de dood kan ik niet slapen,
En niet slapend denk ik aan de dood,
En het leven vliedt gelijk het vlood,
En elk zijn is tot niet zijn geschapen.

Hoe onmachtig klinkt het schriel “te wapen”
Waar de levenswil ten strijdt mee noodt,
Naast der doodsklaroenen schrille stoot,
Die de grijsaards oproept in haar schoot,

Evenals een vrouw, die een zich gaf,
Baren moet, of ze al dan niet wil baren,
Want het kind is groeiende in haar schoot

Is elk wezen zwanger van de dood,
E het voorbestemde doel van ‘t paren
Is niet minder dan de wieg het graf.

J.C.Bloem
Uit: Het Verlangen

*

Het bestaat dus toch, dat moment van afscheid
met ontkennen, is het nu echt gedaan
Het is dan toch gebeurd, onze wegen scheiden
veel te jong ben je van ons heengegaan

En nu lig je daar, mooi maar ten einde
‘k hoop dat ik alles heb gezegd
Ik mis je nu al, meer dan ooit
dat ik zoveel van je hou, wist ik nog nooit,
nog nooit

Een leven vol toekomst, ‘t lijkt lang geleden,
jij en je beer konden de hele wereld aan
Nooit heb ik stilgestaan, bij dit moment van afscheid
maar nu is het toch zover, dat we rond je staan

En nu lig je daar, mooi maar ten einde
‘k hoop dat ik alles heb gezegd
Ik mis je nu al, meer dan ooit
dat ik zoveel van je hou, dat wist ik nog nooit

Denk dat jij wel weet, wat ik nog voor je voel
jij zou vast begrijpen, wat ik bedoel
En dat ik ook niet snap, dat iemand heeft bepaald
dat jij nu al, zo vroeg, bij ons werd weggehaald

En nu lig je daar, mooi maar ten einde
‘k hoop dat ik alles heb gezegd
Ik mis je nu al, meer dan ooit
dat ik zoveel van je hou, dat wist ik echt nooit

En nu lig je daar, mooi maar ten einde
‘k hoop dat ik alles heb gezegd
Ik mis je nu al, nu meer dan ooit
dat ik zoveel van je hou, dat wist ik echt nooit,
echt nooit

 *

Ooit waren we verbonden met alle bewegingen
die je maakte nooit geweten dat zulke mooie dingen bestonden tot dat ik je kwijt raakte
Ik zag je hartje kloppen en dat gevoel was zo fijn
maar nu is je hartje gestoppen en dat doet vreselijk pijn
Iedereen liet zijn mening horen en naar mij luisterde ze niet
nu ben ik je verloren en heb ik spijt en verdriet –
C_chantall

*

zo mooi dichtbij onbereikbaar er is de wil denken niet te kunnen
blijheid en verdriet kleine steken
gaten in je hart kostbare mooie tijd nooit vergeten

*
straffe oostenwind waait in mijn denken
alles dwaalt langs mij heen en weer
eens langzaam verwijder ik mezelf van alles en sterft er iets diep binnen in mij
slapende ogen zeggen weer tot morgen
enkel ik dwaal ergens daar tussen
zwijgen kan ik nu nog niet vatten terwijl ik ver heel ver weg ben